Bir aile ofisi ortağını 230 milyon dolarlık bir çip girişimine yatırım yaparken, sanki Apple hissesi Fidelity üzerinden alıyormuş gibi rahatlıkla söz ederken dinledim.
Esasında durum bu noktada. AI patlaması dünyanın en zengin ailelerini girişim sermayecileri (VC) olmadan kendi başlarına hareket edebileceklerine, aracıyı atlayıp doğrudan sermaye tablolarına girerek bir sonraki trilyon dolarlık dalgayı kendileri yakalayabileceklerine ikna etti. Ve gerçekten de tam bunu yapıyorlar. Sadece Şubat ayında aile ofisleri 41 doğrudan girişim yatırımı yaptı—hemen hemen tamamı AI ile ilgili. Aile ofislerinin yüzde seksen üçü artık AI’yi en yüksek stratejik öncelik olarak görüyor.
Ama kimse açıkça söylemek istemiyor: bu, hiç para kaybetmek zorunda kalmamış insanlar tarafından şişirilen bir balona çok benziyor.
Aracıları Atma Etkisi: VC’ler Kapıcı Olmaktan Çıktığında
Son otuz yılda, eğer aptal derecede zenginsen ve girişim yatırımı istiyorsan, Sequoia veya Andreessen Horowitz’e çek yazardın ve onların işlerini yapmasını umardın. Pasif bir yatırımcıydın. Güvendesin. Düzinelerce yatırımda portföy çeşitliliği alıyordun.
Artık değil.
“Şirketler özel piyasada daha uzun kalıyor ve tarihsel olarak gördüğümüzden çok daha az halka arz var. Çok sayıda para halka açılmadan çok önce yapılıyor ve şu anda özel piyasaları bu AI adları domine ediyor. Doğrudan AI girişimlerine tahsis yapan aile ofisleri doğru yolda.”
Bunu Arena Private Wealth’den Mitch Stein söylüyor. Yarı doğru. Para gerçekten halka açılmadan önce yapılıyor. Ama bu sadece doğru anlaşma içindeysen geçerli—ki herkes pitch deck’inde “AI” yazılı her şeye para fırlatırken bunu ayırt etmek giderek zorlaşıyor.
Asıl olan şu: aile ofisleri özel piyasada daha uzun kalmak, zenginlik yaratımının artık kamu piyasalarına akmadığını fark ettiler. Özel piyasada kalıyor. Masada değilsen yemek yemiyorsun. Yani VC aracı katmanını tamamen atlatıp doğrudan sermaye tablolarına çek yazıyorlar—hatta bazı durumlarda Jeff Bezos’un robotik şirketiyle yaptığı gibi (bir şekilde 30 milyar dolar değerlemede 6,2 milyar dolar yatırım aldı), sıfırdan kendi şirketlerini kuruyor adeta.
Buradaki psikoloji zehirleyici. İlk 10 milyar doları doğru yaptıktan sonra, para kaybetmek soyut hissediliyor. Yoğunlaştırılmış risk? Diğer portföyleri olan insanlar için sorun bu.
Aile Ofisleri Gerçekten VC’lerden Daha İyi Due Diligence Yapıyor mu?
Arena bunu düşünmeni istiyor. Sana “titiz” olduklarını, üçüncü taraf uzmanları getirdiklerini, çek yazmadan önce teknolojiyi doğruladıklarını söyleyecek. Artık pasif tahsisatçı değiller—“sermaye piyasalarında aktif katılımcı”. (Tercümesi: VC’lerin kırk yılı boyunca yaptığını yapıyorlar, ama çok daha az deneyim ve aile parasının riski ile.)
Positron anlaşmasında—bir şekilde bu insanları 230 milyon dolarlık yatırıma ikna eden AI çip girişimi—sermaye tablolarını kontrol ettiler. Arm içindeydi, yani teknoloji gerçek olmalı. Oracle müşteriydi. Görüyor musun? Titiz due diligence.
Ama işte şu: VC’ler de sermaye tablolarını kontrol ediyor. Onların da üçüncü taraf doğrulayıcıları var. Gerçek fark: VC kötü bir bahis yaptığında, acıyı belki kırk şirketi olan bir fonda dağıtıyor. Arena, Positron’a kötü bir bahis yaptığında, bu onların bir ve tek AI çip yatırımı. Portföy seviyesi getiriler değil. Yoğunlaştırılmış kayıplar.
Stein bunu kabul ediyor, hemen hemen övünerek: “Riskimiz inanılmaz derecede yüksek. Tek bir varlık işleminde başarısızlığı finansal modele dahil etmiyoruz. Müşteri sermayesine muazzam miktarda riskli bir şekilde maruz kaldığımız anlamına geliyor.”
Düz konuş: kaybetme senaryosunu modellemiyorlar. Ayakkabılarına güveniyorlar ve müşterilerinin parasını odadaki diğer yatırımcıdan daha akıllı oldukları varsayımına bahis yapıyorlar.
Spoiler: muhtemelen değiller.
Tyson Tuttle Playbook’u (Ve Neden Gerçekten Önemli)
Ama burası ilginçleşiyor. Her aile ofisi Arena değil. Bazıları gerçekten biliyor ne yaptığını.
Tyson Tuttle’ı ele alalım. Silicon
